درمان غیر جراحی اسکولیوز
اسکولیوز که با انحراف جانبی ستون فقرات شناخته میشود، میتواند در شدت متفاوتی ظاهر شود. اسکولیوز یک ناهنجاری در ستون فقرات است که موجب انحنای S یا C شکل در کمر و قسمت فوقانی ستون فقرات میشود. این بیماری معمولاً در سنین ۹ تا ۱۴ سال ایجاد میشود و در اکثر موارد جزئی بوده و به درمان خاصی نیاز ندارد.تصمیم برای انجام جراحی به عواملی از جمله سن بیمار، پختگی استخوان، و میزان خمیدگی بستگی دارد. ما در این مقاله به بررسی درمان غیر جراحی اسکولیوز و روش های غیر تهاجمی ( غیر جراحی) می پردازیم. ابتدا درجات اسکولیوز را بهتر بشناسیم :
تشخیص و طبقهبندی درجه اسکولیوز:
اسکولیوز بر اساس پارامترهایی مانند زاویه کاب (cobb angle) تشخیص داده میشود که میزان خمیدگی ستون فقرات را اندازهگیری میکند. به منظور تشخیص اسکولیوز در رده درمان، زاویه کاب حداقل باید ۱۰ درجه باشد.معمولا اسکولیوز زیر ۱۰ درجه نرمال تلقی میشود و نیاز به درمان ندارد .
سطوح شدت اسکولیوزیس به شرح زیر است:
- سطح کم: زاویه کاب بین ۱۰ تا ۲۵درجه است.
- سطح متوسط: زاویه کاب بین ۲۵ تا ۴۰ درجه است.
- سطح شدید: زاویه کاب ۴۰ درجه یا بیشتر است.
- سطح بسیار شدید: زاویه کاب ۸۰ درجه یا بیشتر است.
حال با توجه به شناختی که از شدت اسکولیوز پیدا کردیم به درمان های غیر جراحی میپردازیم با این نکته که معمولا اسکولیوز های سطح بسیار شدید نیاز به درمان تهاجمی (جراحی) دارند. به طور معمول، اسکولیوزیس، که یک خمیدگی غیرمعمول در ستون فقرات است که میتواند بدون جراحی مدیریت شود.
روش های غیر جراحی اسکولیوز :
اسکولیوز یک انحراف غیرطبیعی در ستون فقرات است که میتوان با روشهای غیر جراحی درمان کرد . این روشها شامل تمرینات درمانی تخصصی ، بریس و فیزیوتراپی می شود. همچنین در نهایت، تغییرات در رفتار روزانه مانند نشستن و خوابیدن به صورت صحیح، حمل وسایل سنگین با توازن، ورزشهای تعادلی نیز به بهبود اسکولیوز کمک میکنند.
تمرینات درمانی تخصصی اسکولیوز (روش شروت ) :
- روش شروت (Schroth’s Method) که در آلمان توسعه یافته و در سراسر جهان بهبود یافته است، نوعی مداخله فیزیکی مختص برای اسکولیوز است. این روش بر اساس تمرینات شخصیسازی شده تنظیم شده و برای مشکلات خاص انحنای ستون فقرات و نخاع هر بیمار تمرکز دارد. در ادامه بیشتر درباره این روش توضیح دادیم. می تونید مقاله همه چیز درباره روش شروت یا شرات رو بخونید.
- تمرینات خاصی که به ستون فقرات، عضلات مرکزی و پشتی میپردازند، میتوانند در مدیریت اسکولیوزیس مفید باشند.
برای درمان اسکولیوز، میتوانید از تمرینات اصلاحی استفاده کنید. این تمرینات به تقویت عضلات مرکزی و اصلاح ناهنجاریهای ستون فقرات کمک میکنند.
تمرینات تقویتی: افزایش قدرت عضلات پشتی و مرکزی میتواند به حمایت از ستون فقرات خمیده و بهبود قرار گیری کمک کند. - کشش عضلات: کشش منظم میتواند انعطافپذیری را افزایش داده و تنش عضلات را کاهش دهد.
آموزش قرار گیری: یادگیری قرار گیری صحیح و مکانیک بدن میتواند کشیدگی روی ستون فقرات را کاهش دهد. - یوگا: میتواند انعطافپذیری، تعادل و کلیت را بهبود بخشد.
تمرینهای ایزومتریک: این تمرینها بدون حرکت و در مقابل مقاومت انجام میشوند و به تقویت عضلات مرکزی کمک میکنند - تمرینهای ایزوتونیک: این تمرینها با حرکت و مقاومت انجام میشوند و نیز به تقویت عضلات مرکزی وضعیتی کمک میکنند.تمرینات شروت:
تمرینات شروت چگونه باعث بهبود می شود؟
- قرارگیری بدن: تصحیح تراز و تعادل.
- قدرت: تقویت عضلات برای حمایت از نخاع.
- تنفس: افزایش ظرفیت ریه و جابجایی مچها.
- تواناییهای روزمره: بهبود حرکات عملی.
- تصویر از خود: افزایش اعتماد به نفس و آگاهی از بدن.
بریس برای اسکولیوز :
با توجه به نوع، محل و شدت انحراف ستون فقرات، بریسهای اصلاحی ستون فقرات برای اصلاح و درمان غیر جراحی اسکولیوز استفاده میشوند. این بریسها با تدریجی فشار در دورههای سه ماهه و شش ماهه، اسکولیوز را اصلاح میکنند. از آنجا که اسکولیوز میتواند درجههای مختلف شدت داشته باشد، بریسها باید توسط پزشک متخصص تعیین شوند و به نیازهای هر فرد بستگی دارند .
گچ گرفتن برای اسکولیوز :
گچ گرفتن یکی از روشهای درمان غیر جراحی اسکولیوز است که تصور میشود موثر خواهد بود . این روش بیشتر در نوزادان استفاده میشود ولی جزو روش های پیشنهادی درمان غیر جراحی نخواهد بود .
فیزیوتراپی :
فیزیوتراپی شامل تحریک الکتریکی، ماساژ، و آب درمانی و غیره است. هدف فیزیوتراپی در اسکولیوز، بهبود قوام عضلات پشتی و شکمی، بهینهسازی تراز بدن و کاهش خمیدگی ستون فقرات است. برای درمان اسکولیوز بدون جراحی، متخصص ارتوپدی میتواند شما را به یک مرکز فیزیوتراپی معتبر معرفی کند تا با تمرینات مناسب، عضلات تقویت شده، انعطافپذیری افزایش یابد و تعادل بهبود یابد .
ترکیب طلایی (بریس و تمرین) :
ترکیبی از بریس و تمرینات در درمان اسکولیوز بدون نیاز به جراحی میتواند به طور قابل توجهی به بهبود و کنترل این حالت کمک کند.
بریس ها در کنار تمرینات میتوانند به کاهش پیشرفت اسکولیوز و کمک به کاهش درجه انحنا در طول زمان کمک کنند .تمرینات شروت بر روی تصحیح تراز، تقویت عضلات، بهبود تنفس و تواناییهای روزمره تأثیر میگذارد1.
- تمرینات شروت در کنار بریس هانتایج مثبتی در توقف پیشرفت اسکولیوز دارد
بهطور کلی، اگر اسکولیوز شما به حدی شدید نباشد که نیاز به جراحی داشته باشد، این روشهای غیرجراحی میتوانند به بهبود کیفیت زندگی و تواناییهای فیزیکی شما کمک کنند .
عوارض جراحی اسکولیوز :
عمل جراحی ، یکی از روش های موثر در درمان اسکولیوز است که بدلیل سختی و پیچیدگی هایی که دارد، میتواند عوارض کوتاهمدت و بلندمدت داشته باشد. برخی از عوارضی که دانشمندان به آن ها اشاره نمودهاند:
- درد زیاد: بعد از عمل، بیماران بسته به شدت و نوع عمل درد شدیدی را تجربه می کنند.
- کاهش انعطافپذیری: بدلیل تغییر ناگهانی وضعیت ستون فقرات بعد از عمل، منجر به کاهش انعطافپذیری در ستون فقرات شود.
- کاهش دامنه حرکت: دامنه حرکت بدن بیماران به دلیل عمل جراحی کاهش شدیدی خواهد داشت.
- اثرات روانشناختی: رویارویی با تغییرات ناگهانی در فرآیند بهبودی میتواند بر روان و روحیه بیمار تأثیر بگذارد.
- خرابی پیچ و مهره و حساسیت به آن: در موارد نادر گزارش شده که پیچ و مهره هایی که درون بدن کاشته میشوند، بدلیل کیفیت پایین ممکن است مشکلاتی را ایجاد کنند. همچنین گاها بدن افراد به جنس مواد ایمپلنت حساسیت نشان می دهد.
- کاهش قدرت در ستون فقرات: استخوان ستون فقرات بعد از عمل ممکن است به اندازه قبل، قوی نباشد.
- کشیدگی عضلات اطراف ستون فقرات: عضلات اطراف منطقه جراحی، در هنگام عمل ممکن است کشیده شده و در آن ناحیه درد ایجا کند.
مهم است که مزایا و معایب عمل جراحی اسکولیوز را به دقت ارزیابی کنید. عمل جراحی میتواند موثر باشد. همیشه با یک پزشک مشورت کنید تا بهترین روش درمانی برای مورد خاص شما تعیین شود.
نقاهت بعد از جراحی :
جراحی اسکولیوزیس یک عمل مهم است که هدف آن اصلاح انحراف ستون فقرات ( اسپاینال ) است.
روند نقاهت پس از جراحی:
- بلافاصله پس از جراحی: بعد از جراحی اسکولیوزیس، بیماران بهواحد بازیابی پس از بیهوشی منتقل میشوند. مدیریت درد در این مرحله بسیار مهم است. بیشتر بیماران برای مدت سه تا هفت روز در بیمارستان میمانند، که بستگی به وضعیت و حال آنها دارد.
- یک یا دو ماه اول: بیماران فعالیتهای محدودی را انجام میدهند و با داروها درد را کنترل میکنند. بازگشت کامل حدود6 تا 12 ماه طول میکشد.
- دو تا چهار هفته اول: بیمار فعالیتهای محدود را به تدریج از سر می گیرد.
- شش ماه پس از عمل: بیماران در حالی که مهرهها به طور کامل انسجام مییابند، محدودیتها را رعایت میکنند. مدت محدودیتها بستگی به وضعیت بازگشت فرد دارد.


